ការបង្កើតសហគមន៍ផលិតផលសរីរាង្គ

គោលបំណង
សហគមន៍ផលិតផលសរីរាង្គត្រូវមានច្រើនជាងឈ្មោះក្រុម។ វាត្រូវការច្បាប់ផលិតដូចគ្នា កំណត់ត្រាដែលអាចតាមដានបាន ការត្រួតពិនិត្យ និងទីផ្សារដែលយល់ព្រមលើគុណភាព។

១. កំណត់គោលដៅក្រុម
សមាជិកគួរព្រមព្រៀងលើ៖
• ដំណាំសំខាន់ និងរដូវផ្គត់ផ្គង់
• ទីផ្សារគោលដៅ ដូចជា ទីផ្សារមូលដ្ឋាន ហាង ភោជនីយដ្ឋាន ឬអ្នកកែច្នៃ
• ស្តង់ដារដែលចង់អនុវត្ត៖ ផលិតដោយកាត់បន្ថយសារធាតុគីមី ប្រព័ន្ធធានាដោយក្រុម ឬស្តង់ដារសរីរាង្គផ្លូវការ
• កាតព្វកិច្ច និងសិទ្ធិរបស់សមាជិក

កុំប្រើពាក្យ “សរីរាង្គ” ក្នុងការលក់ ប្រសិនបើមិនមានការអនុវត្ត និងភស្តុតាងស្របតាមស្តង់ដារដែលអនុវត្តក្នុងទីផ្សារនោះ។

២. ចុះបញ្ជីសមាជិក និងផ្ទៃដី
សម្រាប់សមាជិកនីមួយៗ ត្រូវមាន៖
• ឈ្មោះ និងលេខសម្គាល់កសិដ្ឋាន
• ផែនទី ឬទីតាំងដី
• ទំហំ និងប្រវត្តិប្រើប្រាស់ដី
• ប្រភពទឹក
• ដំណាំ ពូជ និងកាលវិភាគដាំ
• បញ្ជីជី ថ្នាំ និងសម្ភារៈដែលប្រើ
• ថ្ងៃប្រមូលផល និងបរិមាណ

៣. កំណត់បញ្ជីសម្ភារៈអនុញ្ញាត និងហាមឃាត់
• រៀបចំបញ្ជីច្បាស់នៃគ្រាប់ពូជ ជីកំប៉ុស ជីបន្ថែម និងផលិតផលការពារដំណាំដែលក្រុមអនុញ្ញាត។
• មុនប្រើផលិតផលថ្មី ត្រូវមានអ្នកទទួលខុសត្រូវពិនិត្យស្លាក និងស្តង់ដារ។
• កុំទិញសម្ភារៈគ្មានស្លាក ឬមិនដឹងសារធាតុផ្សំ។

៤. គ្រប់គ្រងជីជាតិដី
• ប្រើជីកំប៉ុសដែលពុកល្អ និងកត់ត្រាប្រភពវត្ថុធាតុដើម។
• បង្វិលដំណាំ និងដាំដំណាំគម្របដី ឬសណ្តែក ដើម្បីជួយដី និងកាត់បន្ថយជំងឺបន្តបន្ទាប់។
• កុំដុតសំណល់ដំណាំដោយគ្មានហេតុផល។ អាចយកទៅធ្វើកំប៉ុស ឬគម្របដី ប្រសិនបើមិនមានជំងឺធ្ងន់។
• ធ្វើតេស្តដីជាប្រចាំ ប្រសិនបើអាច ដើម្បីមើល pH និងជីជាតិ។

៥. ការពារដំណាំបែបចម្រុះ
• ចាប់ផ្តើមពីពូជធន់ កាលវិភាគដាំ សុវត្ថិភាពទឹក និងចម្ងាយដាំល្អ។
• ពិនិត្យសត្វល្អិត និងជំងឺជាប្រចាំ មុនវារីករាលដាល។
• ប្រើអន្ទាក់ របាំង ការដកផ្នែកជំងឺ និងសត្វមានប្រយោជន៍ តាមស្ថានភាព។
• ផលិតផលគ្រប់គ្រងសត្វល្អិតដែលមានប្រភពធម្មជាតិ ក៏ត្រូវពិនិត្យសុវត្ថិភាព ស្លាក និងស្តង់ដារ មិនមែនមានន័យថាអាចប្រើដោយគ្មានកំណត់ទេ។

៦. តំបន់ការពារ និងការបំពុលឆ្លង
• បង្កើតចម្ងាយ ឬរបាំងរុក្ខជាតិពីចម្ការដែលប្រើថ្នាំគីមីខ្លាំង ផ្លូវធំ និងប្រភពទឹកកខ្វក់។
• ឧបករណ៍ដែលបានប្រើជាមួយសារធាតុហាមឃាត់ត្រូវសម្អាត និងកត់ត្រាមុនប្រើក្នុងចម្ការសរីរាង្គ។
• កន្លែងស្តុក និងវេចខ្ចប់ត្រូវបែងចែកផលិតផលសរីរាង្គពីផលិតផលធម្មតា។

៧. ប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យផ្ទៃក្នុង
ក្រុមគួរមានអ្នកត្រួតពិនិត្យដែលមិនត្រួតពិនិត្យចម្ការខ្លួនឯង។ ការត្រួតពិនិត្យគួរមើល៖
• កំណត់ត្រាដាំ និងសម្ភារៈប្រើ
• កន្លែងស្តុក
• ស្ថានភាពជិតខាង និងតំបន់ការពារ
• ភាពស្របគ្នារវាងបរិមាណដាំ និងបរិមាណលក់
• បញ្ហាមិនអនុលោម និងផែនការកែតម្រូវ

៨. លេខកូដតាមដានផលិតផល
កញ្ចប់ ឬបាច់ផលិតផលគួរមានកូដដែលអាចតាមទៅ៖
• កសិករណាផលិត
• ចម្ការណា
• ថ្ងៃប្រមូលផល
• ថ្ងៃវេចខ្ចប់
• អ្នកត្រួតពិនិត្យ
• អ្នកទិញ ឬទីផ្សារ

ការតាមដាននេះសំខាន់ពេលមានបញ្ហាគុណភាព ឬត្រូវប្រមូលផលិតផលត្រឡប់។

៩. ស្តង់ដារគុណភាព និងលក់ជាក្រុម
• កំណត់ទំហំ ភាពទុំ ភាពស្អាត ការវេចខ្ចប់ និងទម្ងន់ដូចគ្នា។
• រៀបចំកាលវិភាគប្រមូលផលរបស់សមាជិក ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់បានទៀងទាត់។
• គណនាថ្លៃប្រមូល តម្រៀប វេចខ្ចប់ ដឹកជញ្ជូន និងថ្លៃគ្រប់គ្រងក្រុមឱ្យច្បាស់។
• បែងចែកប្រាក់តាមបរិមាណ និងថ្នាក់គុណភាពដែលអាចត្រួតពិនិត្យបាន។

១០. ការគ្រប់គ្រងក្រុម
ត្រូវមាន៖
• គណៈកម្មការ និងតួនាទីច្បាស់
• សៀវភៅប្រាក់ចំណូល-ចំណាយ
• កិច្ចប្រជុំទៀងទាត់
• វិធីទទួលសមាជិកថ្មី និងដោះស្រាយការមិនអនុលោម
• ប្រព័ន្ធបណ្តឹង និងដោះស្រាយជម្លោះ
• របាយការណ៍ប្រចាំរដូវអំពីផលិតកម្ម លក់ និងបញ្ហា

ផែនការ ៩០ ថ្ងៃសម្រាប់ចាប់ផ្តើម
ថ្ងៃ ១–៣០៖ ជ្រើសសមាជិក កំណត់ដំណាំ និងស្តង់ដារ ចុះបញ្ជីដី។
ថ្ងៃ ៣១–៦០៖ បណ្តុះបណ្តាល កំណត់បញ្ជីសម្ភារៈ និងចាប់ផ្តើមកត់ត្រា។
ថ្ងៃ ៦១–៩០៖ ត្រួតពិនិត្យផ្ទៃក្នុង សាកល្បងតម្រៀប/វេចខ្ចប់ និងចរចាជាមួយអ្នកទិញ។

ចំណាំ៖ ការទទួលស្គាល់សរីរាង្គផ្លូវការអាចមានលក្ខខណ្ឌ និងរយៈពេលបម្លែងដីខុសគ្នា។ ត្រូវពិនិត្យតាមស្ថាប័នវិញ្ញាបនបត្រ ឬអាជ្ញាធរដែលពាក់ព័ន្ធ មុនប្រើស្លាកសញ្ញាផ្លូវការ។